Chrześcijaństwo, od początku swego istnienia przeżywało rozliczne zawirowania i komplikacje. Było to spowodowane faktem innowacyjności owego prądu wyznaniowego, a także strachem przed jego destrukcyjnym działaniem. W Rzymie, władze cesarskie, najzwyczajniej w świecie obawiały się przejęcia władzy przez wzrastające siły chrześcijan i przewrotu, prowadzącego do obalenia Pryncypatu. Właśnie to stało się przyczyną rozlicznych prześladowań i wzmożonej nienawiści. Religia chrześcijańska, całkowicie odchodziła od pierwotnych, politeistycznych systemów religijnych. Wiara w to, iż światem rządzi jeden i niepodzielny Bóg była iście szokująca dla ludzi tamtych czasów. Przez kilkaset lat, chrześcijaństwo było ostro tępione, a jego przywódcy wychwytywani i paleni na stosach. Dopiero początek IV wieku przyniósł istotne zmiany. Ówczesny cesarz Konstantyn Wielki, wydał edykt tolerancji dla chrześcijan, mówiący jednocześnie, iż na terenie całego Cesarstwa Rzymskiego ma zapanować, w sposób niepodzielny i bezsprzeczny wolność wyznania.

Jednakże, dopiero w 392 roku, cesarz Teodozjusz I Wielki ogłosił, iż chrześcijaństwo jest jedyną, panującą religią. Co za tym idzie, wszelkie kulty pogańskie zostały zakazane. Rozwiązało to ostatecznie kwestię prześladowań chrześcijan. W okresie, pomiędzy 313 , a 392 rokiem dochodziło jeszcze do przypadków naruszenia wydanego edyktu. Chrześcijanie, w dalszym ciągu nie mogli czuć się bezpiecznie w Cesarstwie. Ich prawa naruszali, nie tylko, zwykli obywatele, ale także urzędnicy i żołnierze armii cesarskiej. Kiedy na tron zasiadł katolik, wszelkie rozruchy uległy zahamowaniu i w rezultacie zaniknięciu. Religia chrześcijańska stała się nie tylko religią państwową zachodniej części Cesarstwa, ale także pewnym prądem umysłowym. W czasach późniejszych, wszelkie założenia doktrynalne znalazły zastosowanie w prawach pisanych. Oznacza to, iż Religia i polityka mają ze sobą wiele wspólnego, gdyż właśnie polityka, czerpie wiele z podstawowych założeń religii.