Chrześcijaństwo jest religią powstałą wraz z narodzeniem i szerzeniem nauki przez Chrystusa. Oczywiście, większość założeń teoretycznych wywodzi się w prostej linii od religii judaistycznej, która jest bardzo silnie związana z chrześcijaństwem. Zarówno katolicy, jak i Żydzi wyznają Stary Testament. Żydzi odstępują jednak o czczenia Nowego Testamentu, motywując swoje racje tym, iż nie wierzą w niepokalane poczęcie Chrystusa Króla. Żydzi, jako nasi starsi bracia w wierze, od zawsze mieli trudności z aklimatyzacją i przystosowaniem się do otoczenia. Byli tępieni, mordowani i wyrzucani z krajów, w których osiadali w diasporach. Ruch ekumeniczny dąży do zniesienia różnic wyznaniowych, jednakże niewiele to daje.

Powrócę jednak do Pisma Świętego. Pismo Święte składa się z dwóch głównych części: Starego i Nowego Testamentu. Stary Testament opisuje dzieje świata przed Narodzeniem Chrystusa. Nowy Testament zaś czasy po Narodzinach Chrystusa, oraz dzieje apostolskie już po śmierci Mesjasza. Stary Testament składa się z 46 ksiąg, wśród których znajduje się Tora-Pięcioksiąg Mojżesza. W skład Tory wchodzi Księga Rodzaju, Wyjścia, Liczb, Kapłańska i Powtórzonego Prawa. Nowy Testament składa się z 27 ksiąg; w które wchodzą Ewangelie wg św. Marka, Łukasza, Mateusza i Jana. Trzy pierwsze Ewangelie nazywane są inaczej ewangeliami synoptycznymi- łączy je treść, układ oraz harmonia opisywanych wydarzeń. Ewangelia według św. Jana jest w każdym względzie inna. Różni się motywem przewodnim, sposobem przekazywania treści oraz innymi punktami kluczowymi. Oprócz Ewangelii, Nowy Testament, zawiera również Dzieje Apostolskie – opisują one dzieje kościoła we wczesnej fazie rozwoju, tuż po wniebowstąpieniu Jezusa Chrystusa. Ponadto mamy księgi dydaktyczne, zawierające relacje listowne uczniów Chrystusa. Nowy Testament stanowi bardzo ciekawy opis do dziejów wczesnego chrześcijaństwa, dzięki niemu możemy poznać wczesne lata działalności misyjnej apostołów oraz dokonać analizy historiozoficznej i geograficznej wybranych miast w Azji wschodniej.