Częścią wstępną mszy jest pieśń na wejście. Z reguły zostaje ona odśpiewana przez chór, przy wtórze wiernych, jeżeli nie ma jednak takiej możliwości, kapłan odczytuje na głos antyfonę. Częścią właściwą mszy świętej jest wkroczenie kapłana do prezbiterium, odbywa się ono zazwyczaj najkrótszą drogą, tuż po wyjściu procesji z zakrystii. Po celebracji wejścia następuje uroczyste pozdrowienie ołtarza. Składa się ono zazwyczaj z dwóch części, na uroczyste okazje dodaje się również trzeci gest, mianowicie okadzenie ołtarza. Pierwsze dwie części to uroczysty pokłon, mający na celu ukazanie szacunku i dystynkcji, jakimi darzone są święte wota. Drugim gestem jest natomiast ucałowanie ołtarza.

Po przejściu do obrządku liturgicznego, kapłan czyni znak krzyża i pozdrawia lud zgromadzony. Następnie dokonuje się wprowadzenia do liturgii dnia; kapłan dziękuje wiernym za liczne przybycie po czym dokonuje odczytania intencji. Niekiedy robi to także osoba świecka. Po odczytaniu intencji, kapłan wraz z wiernymi wypowiada akt pokuty, po czym następuje uroczyste odśpiewanie pieśni trybu zwykłego: Kyrie Elejson, Gloria. Kolekta jest modlitwą dnia, w pierwszej części wierni modlą się w milczeniu, w dalszej wsłuchują się w słowa kapłana. W dalszej części mszy występują kolejno czytania, przerywane psalmem responsoryjnym i sekwencją. Dalsze czytania obejmują Ewangelię i homilię. Kazanie stanowi jedną z najdłuższych części mszy. Zazwyczaj powinno ściśle wiązać się ze słowami czytań, jednakże nierzadko się zdarza, iż trudno wyłapać sens całości.

Po homilii następuje credo, a potem właściwa liturgia eucharystyczna, w czasie której następuje proces trans substancji. Jest to część właściwa mszy świętej, owiana nutką tajemnicy. Po uroczystej komunii świętej, czyli przyjęciu ciała Chrystusa następują obrzędy końcowe, które mają raczej charakter organizacyjny i są ściśle określone, podobnie, jak wszystkie etapy mszy świętej.